“En toen was het gedaan, stond de wereld eventjes stil. Ik moest maar eens gaan zitten, zei Dirk. Er was iets ergs gebeurd, zei Dirk. Mijn medepatiënte van in Wilrijk was plots niet meer, zei Dirk. Daarom had ik gisteren niks van haar gehoord. Daarom kreeg ik vandaag als antwoord op mijn smsje “Wie ben jij ?”. Alles werd plots zo akelig duidelijk. Ik vind het zo verschrikkelijk voor haar man, haar kinderen, haar mama en voor iedereen die haar ook graag had. Ik ga je missen meisje. Ik had zo graag gehad dat we hier samen uit zouden komen.”

Morgen is het een jaar geleden dat Katrijn is overleden. Elke keer als ik door Vrasene passeer, gaan mijn gedachten onvermijdelijk naar haar, naar haar Dirk, en de kinderen. Het zal een zware dag zijn voor hen morgen, net zoals voor iedereen die haar graag zag. Sterkte aan iedereen

Heel veel liefs,

Ilse

Ik weet het, januari loopt al op zijn einde, en toch zou ik nog graag even mijn nieuwjaarsbrief voorlezen. Hij plakt sinds een tijdje op onze slaapkamermuur, en ik ben er best tevreden over (in alle eerlijkheid, niet zelf bedacht) .

Voor wie de kleine lettertjes op de foto niet lezen kan : “Life is short” (het leven is kort, al hopen we natuurlijk van niet). “Break the rules”, al hoeven dat niet alle regels te zijn, maar af en toe een ondeugendheidje moet toch kunnen (niet tegen mijn kinderen zeggen !). “Forgive quickly”, het is moeilijk om makkelijk en snel te vergeven, maar het bespaart een mens wel een hele hoop negatieve energie. “Kiss slowly”, daar ga ik nu eens niet over uitwijden zie . “Love truly”, een mooie intentie, al wil het misschien niet altijd even goed lukken. “Laugh uncontrollably”, daar moet ik nog wat op oefenen, echt uitbundig ben ik meestal niet. Misschien wel dit weekend op ons jaarlijkse vrouwenweekend… De mooiste is echter “And never regret anything that made you SMILE”, geen spijt hebben van dingen die goed waren voor een glimlach .

Een fijn weekend iedereen,

Illy

Laat ik eerst maar de context meegeven vooraleer over te gaan tot de verklaring van deze uitspraak . Ik weet eigenlijk niet goed of ik al eens verteld heb dat ik bio-ingenieur ben van opleiding. Toen ik aan mijn studies begon, was dat nog om “landbouwingenieur” te worden, maar ergens onderweg is die titel verandert. Soit, ik had plantenteelt als hoofdrichting gekozen, en tropische landbouw als minor (mijn superhero trouwens ook). Daarbij in gedachten houdend, dat ik – vooraleer een betaalde job te zoeken – eerst vrijwilligerwerk wou doen.

Daardoor kwam ik via mijn prof na mijn studies voor een aantal maanden terecht bij de Filles de la Résurrection, een zustergemeenschap in Mirhi, Kivustreek, Congo. Deze zusters hadden een heleboel landbouwgrond, en het idee was dat ik daar – met al het groen achter mijn oren – advies zou kunnen geven. Naïef zeg je ? Je hebt gelijk. Edoch het was een geweldige levenservaring Wonderbaarlijk hoe een mens zich integreert als hij ergens helemaal alleen in wordt gegooid.  Dirk moet nattigheid gevoeld hebben, want na een aantal maanden is hij helemaal naar ginder gevlogen om mij – onder het oog van moeder overste – ten huwelijk te komen vragen . Natuurlijk was het antwoord ja, en twee weken later zaten de verloofden al op een vliegtuig richting België.

De zustergemeenschap, en zeker Soeur Floride, zat dus van bij het begin in ons huwelijk verweven. Ze waren aanwezig toen we trouwden, ze waren erbij toen Emma gedoopt werd in de tuin van oma en opa. Als ze in het land was, brachten we een bezoekje aan het moederhuis  in Turnhout. Toen ik ziek werd, nam Dirk de bezoekjes van mij over, te meer omdat ook Soeur Floride een kankerdiagnose had gekregen. Ze kan er nu nog niet van over dat mijn superheld, volgens haar half uitgemergeld en ten einde raad, toch nog tijd maakte om haar op te zoeken. Daarmee heeft hij zich voor eeuwig en drie dagen een plaatsje veroverd in haar gulle hart. De zuster is ondertussen ook hersteld en mag in februari terug naar haar geboorteland. Daarom wou ze ons nog één keertje zien.

Vandaar dat wij vanmiddag– voltallig – richting Turnhout trokken. Dirk geniet nog steeds zijn heldenstatus (ook als hij gewoon helpt om drankjes te halen), Emma is zo onvoorstelbaar groot geworden (hoe doen wij dat ?), en hoe gaat het met Elias op zijn nieuwe school (ze weet het nog van mijn vorige bezoek). En of we bij twee kinderen blijven ? Ja, dat was al zo voorzien, en door de bestralingen kan dat ook niet anders. Soeur Floride en haar medezusters halen herinneringen op. Dat ik, na mijn vertrek en huwelijk, een brief zou geschreven hebben waarin ik mijn geluk niet op kon over de geweldige man die nu de mijne was. Ze had de brief indertijd voorgelezen aan de ganse zustergemeenschap, jawel !

En nu zaten ze zich te verheugen over “les fruits de notre amour”, onze dierbare kroost, waarbij Soeur Leonide haar oogjes blonken als was ze erbij op het moment van de – uiteraard onbevlekte – ontvangenis . Het moet inderdaad  een geweldige vent zijn geweest, die van die brief, want anders hadden de voorbije twee jaar er wel heel wat anders uitgezien. Au revoir ma Soeur.

Slaapwel,

Illy

Toch als we deze – http://www.beauxvillages.be/nl – website mogen geloven. En het is inderdaad een charmant dorpje.

Zowat alles staat er in het teken van Saint Hadelin :

de kerk van Saint Hadelin

(gebouwd in de 11de eeuw), de Rue Saint Hadelin, het kleine hotel Le Saint Hadelin (http://www.lesainthadelin.be/ – waar we twee nachtjes logeerden tijdens de kerstvakantie) en het restaurant Le Saint Hadelin (van dezelfde vriendelijke eigenares – hebben we helaas niet kunnen proeven wegens sluitingsdag).

Als je de heilige een bezoekje wil brengen op zijn berg,

volg je gewoon de “beeweg”

zoals mijn oma dat zou genoemd hebben. Je kan er heerlijk wandelen in de omgeving. En terwijl manlief – met wisselend succes – op zoek gaat naar een aantal geocaches, kan vrouwlief ondertussen – eveneens met wisselend succes – experimenteren met het fototoestel.

Deze treinsporen komen trouwens langs een klein stationnetje (‘s morgens in de vroegte…)

dat ooit door Leopold II werd gebouwd voor het gemak van zijn gasten in een exclusief hotel er vlakbij (helaas met de grond gelijkgemaakt ondertussen. Dankzij de originele architectuur van het privéstation konden de koetsen er in een mooie lus komen aanrijden.

Op onze wandeling zo goed als niemand tegengekomen, alleen natuurschoon,

en water, véél water. Al kan ik dat niet bewijzen met foto’s,  want omdat de rivieren zodanig buiten hun oevers waren getreden dat de paden bij momenten onbegaanbaar waren, liepen we op de hellingen. Gelukkig bleef de lucht blauw die dag .

Een mens hoeft niet persé tussen twee chemo’s in te zitten om ten volle te kunnen genieten van zo’n ontspannende excursie. Zeker niet als de dag afgesloten wordt met een lekker etentje. Hierbij vergeten we even gemakshalve dat een mens zich – een boek lezend in de geparkeerde auto – toch lichtjes (!) zorgen maakt als de takken en de smeltende sneeuw de voorruit passeren terwijl manlief nog snel op zoek is naar een geocacheke

See you,

Illy

Afgelopen november, toen de dokter in Leuven zei dat de volgende controle pas over drie (3!) maanden moest plaatsvinden, leek dat echt een eeuwigheid. Spannend aan de ene kant. Vertrouwenswekkend aan de andere kant, want als ze me drie maanden laten begaan, moesten ze toch ook denken dat er in die drie maand niet al te veel mis kon gaan. Het betekende meteen ook dat er rond de feestdagen – inclusief verjaardag – geen gespannen sfeer van aankomende onderzoeken of langverwachte resultaten zou zijn. En dat was echt heel aangenaam .

Maar een periode van drie maand duurt natuurlijk niet eeuwig en drie dagen. Ook daar komt een eind aan, en dus moest er alvast een nieuwe afspraak gemaakt worden. Voor het eerst terug in Augustinus. Eerst even met dokter Lemmens gebeld. Hij is tenslotte de persoon met wie we in dit grote avontuur terecht zijn gekomen. Onze kapitein op woelige baren. Een aangenaam wederhoren dat onvermijdelijk ook herinneringen opriep. Het moment van de diagnose, de nacht van de onvoorstelbare hoofdpijn toen de dokter moest opgeroepen worden, de bloeddrukval, en helaas ook de “herval”, waarna onze wegen uiteen gingen, en wij De Berg op gingen.

Liever denk ik dan aan de toffe verpleegsters – beter bekend als Elfjes – van hematologie in Augustinus, de vriendelijke poetsvrouw (die vrijdagavond op wondelijke wijze mijn pad kruiste), en de aangename gesprekken met de dokter -die gelukkig niet altijd over mijn ziekte moesten gaan. Want een patiënt is en blijft nog altijd een mens .

Soit, op 15 februari (jaja, we pikken eerst nog Valentijn mee) zal ik mij ‘s morgens melden in de dagkliniek voor een bloedcontrole. Het is dan ook 6 maanden geleden dat ik een beenmergpunctie kreeg, dus die staat ook op het menu. Met de zachte hand van dokter Schuermans maak ik mij daar op zich geen zorgen over. Het zal alleen weer spannend worden in afwachting van de resultaten. En daarna hopelijk weer rust voor eeuwig en drie maanden.

See you,

Illy

Deze verjaardag was met stip de allerleukste van de voorbije 40 jaar !Vrijdagochtend al beginnen vieren op het werk, met gebak dat blijkbaar toch in de smaak viel. De namiddag gebruikt om al even preventief een slaapje te doen. ‘s Avonds richting Antwerpen voor het nieuwjaarsfeest van Fujifilm. Het nog uitgezongen – niet letterlijk te nemen – tot na 12.00h, dus ook daar gevierd. Ik kreeg zelfs een fles bubbels mee (die ik wijselijk niet ter plekke soldaat heb gemaakt gezien mijn rol als Bobbette). In een zaal beneden was er trouwens een groot feest aan de gang van Sint-Augustinus. Geen dokters of verpleegsters van hemato- of oncologie kunnen spotten in de massa, maar wel hun poetsvrouw die mij – ondanks mijn haardos – toch nog herkende .

Op de dag zelf ‘s morgens een grote opkuisactie gehouden (dat was ook echt nodig), en dan was het tijd voor de eerste gasten. In plaats van iedereen op hetzelfde moment, deze keer een Open Huis tussen 10 en 18.00h. Of ze nu in de ochtend voor koffie, of later voor bubbels kwamen, voor een speciaal croqueske of een tas erwtensoep van oma lief : iedereen welkom. Al slaagden sommigen erin om een kadootje af te geven aan de voordeur, en sneller dan het licht weer uit het zicht te verdwijnen. Die hebben hun tasje of glasje nog te goed.

Als je je ondertussen afvraagt of ik zelf die mooie muffins heb gebakken, dan heb je het mis. Mijn zus Elly heeft die gemaakt, en blijkbaar waren ze heel lekker, want om 18.00h was er geen enkele meer te bespeuren. Door de spreiding van aankomst- en vertrekuren, kon ik meer dan andere jaren met iedereen een babbeltje doen. We hadden daarna nog net even tijd om ons op te frissen, en dan bij vrienden naar een winterbarbecue. In een leuke binnentuin, met de sterren als plafond, met vrienden om onze harten te verwarmen, met houtkorven tegen koude billen, en met heerlijke hapjes om de honger te stillen, wat kan een mens nu nog meer willen .

En ter compensatie van dat alles : deze ochtend – eindelijk – nog eens gaan lopen. Mét Dirk en zonder Evy. Deze middag een korte wandeling hier tussen de velden, en nu is het verhaal – én mijn kaars – uit.

Slaapwel,

Ilse-bewust-dankbaar-dat-ze-40-mocht-worden

Wie heeft er ooit beweerd dat zot zijn geen zeer doet ? En heb ik dat zelf ook al luidkeels verkondigd ? Wel, dan neem ik bij deze mijn woorden terug. Zot zijn doet wél zeer, namelijk in mijn rug . Terwijl andere collega’s rustig een batterij heerlijke boterkoeken bestellen bij de bakker, of zelfs een uitgebreid assortiment gebak, moet ik mij zonodig weer bewijzen. Pas op, ik ben daarbij wel erfelijk belast hé ! Waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan ? Vandaar dat ik, nadat ik vanavond eerst de supermarkt overvallen had, de perikelen van de dochter aanhoord had, en mijn wederhelft had buitengewerkt naar een vergadering, eindelijk kon beginnen bakken. Er moest liefst véél gebakken worden (sowieso al voor een 25-tal personen, en toevallig deze week ook nog een paar buitenlandse collega’s op bezoek), én liefst ook gevarieerd natuurlijk. Want stel dat er iets wat tegenvalt, dan wil je liefst niet teveel van dat iets hebben… Dus is er al een “fijn appelgebak” uit het kookboek van den Boerinnenbond (héél gezond) uit de oven tevoorschijn gekomen.

Zijn er muffins met chocoladestukjes.

En een frangipanetaart zonder de glazuur maar mét extra amandelen.

En dan nog een chocoladecake (jaja, die die overgoten moet worden met chocolade), kwestie van het goede uit de wereld te helpen.

Mijn rug doet er van (gelukkig deze middag al een uurtje ), en mijn oogjes vallen bijna , maar natuurlijk is het allemaal met veel  gebakken. Hopelijk proeven ze dat ook morgen .

Hoopvol wachtend op het verlossend gepiep van de oven,

Illy Pilly

Deze ochtend nog een paar keer door mijn powerpoint presentatie gelopen, hier en daar nog een finishing touch toegevoegd. Een dutje gedaan. En dan met ietwat verhoogde hartslag richting Fujifilm. Nog even overlegd met de enige 2 Belgische collega’s die zouden meedoen in de call (de andere 9 waren Amerikaans of Japans), nog even gevreesd voor technisch probleempje, en dan was het zo ver.

Afgesproken dat ik eerst het hele verhaal zou doen, en dan pas de vragen laten komen. En die vragen vielen best mee. Vaak waren het er die wij ons (en corporate) ook al gesteld hadden, dus een antwoord was nooit ver zoek. Een aantal deelnemers waren meegaander dan hun gebruikelijke zelf (of dat lag aan de kwaliteit van het voorstel, of het vroege uur in de VS, laat ik in het midden ).

Feit is dat het concept as such aanvaard is, en dat we nu aan de inhoud kunnen beginnen werken. So far so good .

Slaapwel,

Illy

Vandaag is het D-Day voor mij. Niks te maken met de Wereldoorlog, ook niet om medische redenen deze keer, maar puur werkgerelateerd. “Werkgerelateerd”, ik ben blij dat ik dat mag zeggen, dat ik kàn werken… Deze ochtend niet wakker geworden van het ronkende everzwijn, edoch van lichte kriebels in de buik in verband met de conference call die gepland is voor deze namiddag. Dan krijg ik – eindelijk – de kans om het website project waar ik al een paar maanden mee bezig ben voor te stellen aan het management hier in België en in Amerika. Er is een uur voorzien. Dus ik moet zorgen dat ik op die tijd mijn verhaal rond heb, én nog ruimte heb voor discussie. Fingers crossed

See you,

Illy

Wat dacht je ? Die is gestopt met het schrijven van haar blog, ze is het ons alleen vergeten vertellen (het geheugen van een fruitvlieg) ? Neen hoor, zo ver is het nog niet. Deze ochtend lukt het me dan toch om de eerste post van het nieuwe jaar te schrijven. Dat heb je deels te danken aan het ronkende everzwijn waarmee ik mijn bed pleeg te delen. Bij het krieken van de dag word ik sowieso al vroeg wakker (ook al ben ik geen haan), en laat dat nu net het moment zijn dat er het zwaarst gesnurkt wordt . Troostende factor hierbij is mijn nieuwe “kamerpyjama” : bijzonder hoge aaibaarheidsfacor (zo voelt volgens mij de zachtste mol), lekker dik en warm (als het vel van een ijsbeer, dus niet om mee te slapen), edoch daardoor niet bepaald sexy (enigst olifantenpotengehalte is hem niet vreemd)…

Soit, ik zit hier, en er zijn een heleboel – flauwe ? – redenen waarom het zo lang heeft geduurd :

- de feesten (veel lekkere dingen in goed gezelschap – we werden smakelijk vetgemest tot makke hangbuikzwijntjes)

- de solden (maandag konden de 3 biggetjes – of waren het de zes billetjes – even gespot worden in Sint-Niklaas, om die zachte pyjama aan te schaffen en dan snel naar Foubert)

- de vaccinaties (drie in totaal gisteren, waarvan een vlooiebeet in de ene arm, een wespesteek in de andere en een muggebeet in de bil)

- de zenuwen (een beetje de stresskip uitgehangen in voorbereiding van het moment waarop ik als kleine garnaal vrijdag eindelijk het website project aan de grote kreeften in de organisatie zou voorstellen, ware het niet dat die call door andere prioriteiten tot dinsdag is uitgesteld)

- de Ardennen (als twee tortelduifjes er twee nachtjes tussenuit geknepen met z’n twee om te wandelen, te geocachen én te eten, alweer)

Hopelijk hebben jullie ook goed gevierd, elkaar mooie dingen toegewenst, en niet al te veel onmogelijke goede voornemens gemaakt .

De allerbeste wensen vanwege je schrijfdier,

Illy Pilly

Sint-Pauwels, 7 januari 2012